Blog Snapshot
Blog Entries
Sort by:
Showing 1 - 9 of 9 Blog Entries
|
Dawn of the Dead Wannabe
Braaaaaaaaaains! Nou, ja het werd weliswaar niet gezegd(deze zombies spreken niet), maar ongetwijfeld wel gedacht. Nee, afgelopen zondag de 25e was het weer griezelen geblazen. Na ongeveer twintig keer Ben Stiller te hebben gezien in 25 weken was het wel weer eens tijd voor een wat hardere film. Daar reken ik Gothika en Taking lives even niet onder. Maar goed, Dawn of the dead was aan de beurt. Het betreft hier een remake van de gelijknamige cultklassieker uit 1978, waar ik ook een review voor heb geschreven. Ik vond het al een beetje vreemd toen ik twee jaar geleden voor het eerst hoorde dat men bezig was met een gloednieuwe versie. Want waarom zou je een film die door horrorliefhebbers en zelfs de intellectuele pers op handen wordt gedragen remaken? Nergens voor nodig toch? Inderdaad. Toch is het ergens wel te billijken omdat Dawn’s voorganger, Night of the living dead, in 1990 ook al een remake heeft gekregen, dus de lijn is makkelijk door te trekken. Toch vind ik het wel jammer, want de meeste mongolen hebben nog nooit van het origineel gehoord en zullen bij het zien van de remake vaak denken “wAuW, WaT eeN COoL3 FiLm = Dat”. Ja hoor, stelletje biatches….. Tja, het verhaal van Dawn remake behoeft geen uitleg. Net als bij de remake is het opvallend eenvoudig van opzet en makkelijk te volgen, alleen is het wel zo dat men bij het schrijven de achterliggende gedachtes die het origineel een extra lading gaven(sociaal commentaar, persiflages en aanklachten)geschrapt zijn ten faveure van veel coole plaatjes, een grote schaal en hippe CGI. Dawn is vooral een coole horror-aktie film geworden die, zoals het een modern product betaamt, gaat voor de lekkere trek. Het is een beetje te vergelijken met een McDonalds maaltijd: even lekker, heerlijk zelfs, maar na een uurtje heb je al weer honger. Nou ja, deze analogie is al veel vaker gebruikt voor bepaalde films, maar je begrijpt wat ik bedoel. Toch is het geen slechte film. De makers hebben natuurlijk wel goed gekeken naar het origineel, getuigen de vele verwijzingen, odes en citaten, maar het is toch een redelijk op zichzelf staand product geworden. Het begint al bij de openingsscène, die met veel bombarie en gevoel voor proportie wordt neergezet en geen moment doet denken aan de opening van de 1978-versie. Ik denk dat dat maar beter is ook, want als het een regelrechte kopie zou zijn geweest vielen ze meteen door de mand. Maar nu geven ze lekker een eigen draai aan het geheel, alhoewel ik niet vind dat het iets toevoegt. Dat geldt trouwens ook voor de rest van de film, want hoewel er weinig is terug te herkennen is het mij nog steeds niet helemaal duidelijk wat nou eigenlijk de beweegredenen en inhoudelijke intenties waren van regisseur Zack Snyder. Beter, spannender of interessanter dan het origineel wordt het absoluut nergens en wat te denken van de stortvloed van kritiek door puristen die je van te voren had kunnen voorspellen? Tja, het zal op papier ongetwijfeld wel kloppen, dus i’ll take his word for it. Maar goed, je moet de film een beetje in zijn tijdsgeest zien. En wat dat betreft is Dawn echt helemaal up to date. De rare kapsels zijn verdwenen, de eerie muziek is vervangen door hardrock/alternative, er zitten cheap-ass schrikeffecten in en de karakters zijn allemaal wat “hipper” en “stoerder”. Pluspunt? Dat mag je zelf bepalen, ik heb me daar niet zo mee bezig gehouden. Wat mij roerde was de upgrade die de zombies leken te hebben ondergaan. In het origineel waren het nog slome, grommende schepsels die alleen in grote groepen gevaarlijk leken te zijn. Sterker nog, meestal waren ze aanleiding voor veel hilariteit en spot, vanwege hun onhandige en niet al te snuggere bewegingen. In de remake, though, zijn de creaturen HEEL wat sneller en intelligenter. Het was vanaf het begin al duidelijk: ze kunnen sprinten als de beste, zijn in staat tot iets wat lijkt op nadenken en bovendien ettelijke malen agressiever. Dit heeft tot gevolg dat het tempo in de remake aanzienlijk hoger ligt. En of DAT dan wel goed is? Ik vind van niet. De speedfreaks zorgen weliswaar voor wat directe spanning in de momenten dat ze de achtervolging inzetten, dat moet ik ze nageven, maar ik miste de druk, het sluimerende gevaar dat de zombies in het origineel wisten uit te oefenen. Maar waarschijnlijk is die film voor veel mensen te traag en te bizar om te kunnen waarderen. Deze film is gemaakt met het inmiddels welbekende MTV-publiek in het achterhoofd: alles moet snel, snel, snel en de montage moet zo georganiseerd zijn dat er geen enkel “saai” moment tussen zit. Leuk voor hun, maar je mag best iets meer verwachten dan dat. Ik had namelijk sterk het gevoel dat men de nadruk teveel legden op de actie die door deze flesh eaters wordt getriggered en dat is voor iedere zombiefilm de doodsteek als het niet verwikkeld is in een deugdelijk script. Gelukkig komen de schrijvers met een paar leuke vondsten op het gebied van humor en horror, want anders had het niet goed uitgepakt. Kijk, van het acteerwerk(Ving Rhames uitgezonderd, die man heeft charisma), personages en dramatische opbouw moet deze film het helaas sowieso niet hebben, maar er moet wel iets zijn dat dat compenseert. Dat lukt gelukkig ook, alhoewel het mij dan wel weer verrast dat ze speelduur zo drastisch hebben weten terug te brengen van 156 minuten voor het origineel tot amper 100 minuten voor de remake. Het lijkt wel alsof ze überhaupt nooit van plan waren om iets te ontwikkelen en neer te zettten. Natuurlijk is 2 ½ uur te lang voor een splatterfilm om door niet-horrorliefhebbers verdragen te kunnen worden, maar in 100 minuten krijg je de karakteropbouw en nuance nooit zo goed als in de echte. Dus wellicht was deze film helemaal niet bedoeld om een blijvende indruk te maken, maar gewoon om simpelweg te entertainen voor de korte termijn. Geeft verder niet, karikaturen kunnen ook leuk zijn hoor, en Dawn Remake heeft er plenty van. Bovendien krijgen ze vaak speelse en modieuze dialogen in de mond gelegd, dus niet veel mensen zullen zich vervelen terwijl ze onderuitgezakt met een flinke bak popcorn, forse beker Cola Light en drie zakken chips in hun binnenzak lopen te turen naar het witte doek. Yep, that’s me. Al met al vind ik Dawn of the Dead een prima film, alle flaws(en dat zijn er nogal wat) worden kundig opgevangen door een gezonde dosis lol, spanning en sensatie. En ook de liefhebbers van smerigheid komen ruimschoots aan hun trekken met een paar hilarische geweldsuitbarstingen. Exploderende hoofden, doormidden gesneden ledematen, hier en daar wat ingewanden, it’s all there. De Amerikaanse filmkeuring classificeerde de film als R-rated, wat betekent dat het allemaal niet te expliciet en uitgebreid wordt, maar het blijft desondanks prettig vies. Dus nee, Dawn of the dead is geen totaal overbodige film omdat het jongere filmkijkers misschien over de streep kan trekken als het gaat om zombiefilms, die denk ik toch wel een apart smaakje hebben. Ik verveelde me in ieder geval niet, en dat vind ik al een hele prestatie voor een film van nu. Het in mijn ogen briljante origineel blijft, nogmaals, VER buiten schot, maar laat dat het casual bioscoop publiek er niet weerhouden de film te gaan bekijken. Het punt is alleen dat die mongolen hun klassiekers niet kennen…..  |
|
0 Comments | |
|
|
Duplex(2003)
Ennnn ja hoor, daar was ie weer: de enige echte Ben Stiller. De sneak van deze week betrof weer eens een letterlijk ondergeschoven kindje van de filmwereld. Zoals je weet is Ben Stiller min of meer gespecialiseerd in het comedy genre, of het nou romantisch(There’s something about mary, Along Came Polly)is of juist inktzwart en ronduit duister(zoals Duplex dus), hij draait er zijn hand niet voor om, zolang het maar comedy is. Een beetje een one trick pony dus, als je het mij vraagt. Maar dat had ik geloof ik al gezegd in mijn review van Polly, dus daar zal ik niet meer over uitweiden. Het punt is namelijk dat hij opnieuw een misser neer heeft gezet en dat moet voor hem zeer pijnlijk zijn. Ik heb het even gecheckt(nee, ik heb niets te doen want ik werk niet): Duplex’ budget bedroeg 40 miljoen dollar + nog wat marketingkosten van 15 miljoen, wat dus uitkomt op een totaal van 55 miljoen. Niet misselijk natuurlijk, maar dit is vooral gaan zitten de nimmer geringe salarissen van zowel Stilller’s tegenspeelster Drew Barrymore als Bennie zelf. Het moet dan ook een schok voor beiden(en uiteraard regisseur Danny de Vito, ook al niet de minste)zijn geweest om de film genadeloos te zien floppen in artistiek, kritisch en helaas ook financieel opzicht. De totale opbrengst in de bioscoop tipte nog niet eens de 10 miljoen aan. Nou, dat lijkt mij voor Stiller toch wel een aardige reden om nog eens grondig over zijn carrière route na te gaan denken, want de meeste (beginnende)acteurs kunnen zich zo’n flop dus pertinent niet veroorloven. Misschien tijd dat het eens tijd wordt voor wat anders dan alleen toilethumor en onbeholpen gezichtjes trekken? Oh shit, nu doe ik het weer! *kop slaat* En Barrymore? Tja, ik snap dus sowieso al niet wat zo’n alom gerespecteerd actrice die er een aanzienlijk imposantere carrière op nahoudt dan Stiller te zoeken heeft in dit product. Het schijnt een trend te zijn tegenwoordig voor bekende sterren om even te laten zien dat ze ook wel eens bereidt zijn om hun nek uit te steken voor een productie die ze, als het tegenzit, de kop kan kosten. Kijk maar naar het recent verschenen en gereviewde Gothika, waarin het Halle Berry is die zich lelijk vergaloppeerd. Ja hoor, jongens, we weten wel dat jullie ook niet terugdeinzen voor standaardwerkjes, rustig maar. In ieder geval is het weer eens onbegrijpelijk dat Nederlandse exploitanten wel brood zien in die films, maar niet in een echt goede comedy(Gothika reken ik ook tot de comedies) zoals Buffalo Soldiers, die ik een tijdje terug had gedownload. Oh well……. Waar gaat duplex eigenlijk over? Nou, dat vroeg ik me tijdens het kijken dus ook met enige regelmaat af. Het is vooral een losse verzameling van opportunistische grappen en grollen, waarvan we de meeste al gezien hebben. Toch is er wel iets van een verhaal te ontdekken, hoewel ook dit verre van nieuw is(denk maar aan Danny de Vito’s eigen film Throw momma from the train, wat op zijn beurt weer een parodie was op de Hitchcock-klassieker Strangers on a Train). Het gaat over het stoutmoedige en hippe koppel Alex Rose(Stiller dus) en zijn vrouw(of was het verloofde? Can’t remember)Nancy. De karakterontwikkeling verloopt stroef en schokkerig, dus echt veel zicht op hun personages is er niet te krijgen, maar je zou wel kunnen zeggen dat ze allebei ambitieuze typjes zijn met leuke baantjes. Reuben, sorry, Alex is een onervaren, maar schijnbaar erg veelbelovende schrijver die met man en macht probeert zijn benauwende deadline te halen. Nancy heeft een prettig kantoorbaantje, maar wat ze nou precies deed is me niet bijgebleven. Het zal wel iets van een redacteurfunctie zijn geweest ofzo. Doet er ook eigenlijk niet toe. In ieder geval besluiten ze om een appartement te kopen van het geld dat ze allebei verdienen of nog gaan verdienen. Nou ja, Barrymore besluit dat ze het willen kopen en Stiller gaat enigszins mokkend akkoord. Het appartement is relatief goedkoop en ziet er bovendien prachtig uit, met name van de binnenkant. Een droom voor iedere jonge Amerikaan in het in chronische woningnood verkerende New York City dus. Wat ze toen alleen nog niet wisten is dat er sprake is van een Duplex. En dat betekent dat ze het rijk niet helemaal alleen hebben, tot hun grote ergernis. Hun huurder is een naar schatting ongeveer 100 jarig mens dat volgens hun makelaar niet zo heel erg kwiek meer is en dus binnenkort wel de pijp uit zal gaan. “Oh, dan is het goed”, denken Ben en Drew nog hardop. Helaas blijkt dit niets meer te zijn dan een glasharde leugen, want het gedrocht(geweldig gespeeld door de karakteractrice Eileen Essell)blijkt nog LANG niet van plan te zijn het tijdelijke voor het eeuwige te verruilen. Ze ontpopt zich langzaam maar oh zo zeker tot een opdringerige, vervelende, zeurende, mateloos irritante bloedzuiger. Dat deze overjarige trol zichzelf absoluut niet van deze door iedereen gevreesde eigenschappen bewust is en dus de vermoorde onschuld uithangt maakt het er voor het koppel(en de kijker natuurlijk)bepaald niet makkelijker en draaglijker op. In-fucking-tegendeel. Ze presteert het om Alex van zijn werk te houden, hem uiteindelijk te laten ontslaan door zijn werkgever, hem te gebruiken voor de smerigste klusjes, voor geluidsoverlast te zorgen, de leidingen te vernielen etc. Het houdt allemaal niet meer op. En maar vriendelijk blijven lachen, omdat ze binnenkort toch dood zal gaan. Ha! En het grote probleem is dat ze haar er ook niet uit kunnen knikkeren omdat de huurbescherming dit verbiedt. Doh! Dus wat moet je als tot suïcidale wanhoop gedreven guppekop dan in hemelsnaam doen? Simpel, haar vermoorden, natuurlijk. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want het tweetal is eigenlijk helemaal niet in staat tot moord, zo blijkt uit een aantal scènes. Ze fantaseren er wel over, maar de daad bij het woord voegen is overduidelijk niet aan ze besteedt. Dus huren ze een huurmoordenaar in die het vuile werk mag gaan opknappen, wat leidt tot een hilarische vechtscène en uiteindelijk, als je niet goed hebt opgelet, ook nog eens tot een tamelijk onverwachte ontknoping van de film. Dit keer echter, zag ik hem zelf wel aankomen en dat verbaasde me niet. Ik ben iemand die normaal gesproken zijn aandacht maar voor 90% op de film heeft gericht, waardoor er me wel eens wat ontgaat. Nu echter niet. Het politiek correcte toontje(een oud vrouwtje mag wel het slachtoffer worden van dreiging en poging tot moord, maar haar daadwerkelijk whacken is “not done”)werd doormiddel van kleine signalen in het scenario al vroeg merkbaar en vertaalde zich in een voor mij teleurstellend slot. Ik hoop dat ik niets teveel verklapt heb…… Duplex heeft dus wel iets van een verhaal, maar de manier waarop het verteld wordt is vaak erg houterig. Bovendien springt men dusdanig van de hak op de tak dat de film mij de indruk gaf dat de schrijvers te veel wilde vertellen in één film. De scène waarin Alex door zijn vrouw in zijn pik wordt geschoten voelt erg geforceerd aan is ook weer voorbij voor je er erg in hebt. Echt zo van “kijk eens wat voor grap we bedacht hebben(Marvin Gaye draait zich om in zijn graf)” “Leuk hé? “ “Okay, zo is het wel weer leuk geweest, verder met het verhaal”. Ik bedoel, had hem dan of goed uitgewerkt, of gewoon helemaal overgeslagen, want dit sloeg nergens op. Dit soort momenten zijn kenmerkend voor Duplex en vervormen het script tot een oppervlakkig geheel. Want wat te denken van alle razendsnel gemonteerde scènes van hooguit tien seconden die moeten weergeven hoe de levens van Nancy en Alex(wellicht een grappig bedoelde verwijzing naar de film War of Roses, ook al van Danny de Vito?)overhoop worden gegooid en veranderd door alle consternatie? Tja. En dit is dan nog enigszins te billijken omdat het hier losse irrelevante scènes betreft in een toch al niet serieus te nemen film, dus dat boeit verder niet. Maar het wordt erger als je merkt dat de film veel te vol zit met diezelfde overhaastig ingeschreven grappen ter bevordering van de karakterontwikkeling, wat toch niet geheel onbelangrijk is bij een “sympathieke” comedy. Dit zorgt bij mij persoonlijk altijd voor een regelrechte stagnatie van mijn inleving en compassie met de hoofdrolspelers. Want als je dan poogt je personages in een comedy op te trekken tot meer dan slechts 1-dimensionale schepsels, zorg er dan voor dat je situaties en gelegenheden die dit moeten bevorderen weer netjes en zorgvuldig afsluit. En dat is dus niet gelukt. Duplex lijkt te denken dit te kunnen compenseren met grollen die doorgaans ALTIJD in de smaak vallen bij het mainstream publiek, goed getimed of niet. En dan weet je denk ik wel waar ik het over heb: scheten, kotsen, boeren en natuurlijk veel gooi-en smijtwerk. Een enkele keer gaat dat nog wel goed, zoals bij de scène waarin Alex door een explosie wordt weggeblazen en daardoor onder de brandwonden zit. Het is flauw en afgezaagd tot op het bot, maar zo grotesk en luchtig gebracht dat het wel op de lachspieren werkte bij mij. Helaas zijn deze momenten nogal zeldzaam, want je wordt verder doodgegooid met een ware stortvloed aan pijnlijk onleuke platvloersheid en het inmiddels traditionele gross-out gebeuren. Hierbij moet je dus denken aan onsmakelijkheden als het reanimeren van een vieze, dooie vrouw die net een bonbon heeft gegeten of het in je mond krijgen van andermans overgeefsel e.d. Het is zeker nog steeds maagomdraaiend, maar het humoristische effect van dit soort technieken is allang verdwenen, imho. De eerste American Pie kwam er goed mee weg(de appeltaart!), evenals Road Trip(de wafel in de broek van die kok!) en Ratrace(Grab that heart!), maar bij Van Wilder, Old School, Freddie Got Fingered, Not Another Teen Movie en tientallen soortgelijke films hadden ze de grens moeten trekken. We zijn inmiddels op het punt beland dat dergelijke humor je film omlaag haalt, in plaats van leuker maakt. Althans voor mij, als notoire zuurpruim, want de meesten zullen het denk ik nog steeds om te gillen vinden. Dat ikzelf desondanks de tijd toch nog redelijk doorgekomen ben met DEZE film is eigenlijk te danken aan één persoon. Nee, niet Stiller of Barrymore, die draaien op de automatische piloot en voegen niets waarde toe aan hun CV. Ik bedoel dus de eerder genoemde Essel in de rol van de het zich van geen kwaad bewuste oude hellegebroed. Zij steelt de show met haar krachtige onderhuidse terreur en maakt de film net even duisterder en minder vrolijk dan je gewend bent van een Stiller-vehicle. Maar hozen met een plastic emmertje is niet genoeg om een zinkend cruiseschip te redden van een barre tocht naar de bodem van de oceaan. Bummer! Al met al is Duplex een wel heel erg schrijnend geval van clichématigheid, slappe regie en slecht schrijfwerk. Danny de Vito onwaardig zou ik willen zeggen. Ik vind hem zelfs nog een tandje minder dan bijvoorbeeld Along Came Polly van een paar weken terug en die was ook al niet sterk. Ik weet het, de meeste stampertjes denken weer bij zichzelf “tjonge wat is die Rohan weer zeikerig”. Tja, als reactie hierop wil ik eigenlijk alleen maar even doorverwijzen naar een zeer bekend Chinees Restaurant: FOOK YUE!  |
|
0 Comments | |
|
Here's my review i wrote a few months ago about Majora's Mask. I'm currently playing it again, so:
------------------------------------------------------- Zelda: Majora’s mask: I think Majora's Mask is the best example of a sequel that ADDS a lot to it's predecessor, instead of ruining it completey. When playing this, i felt that nothing you see and play though was unnecessery or forced. It all made sense from the very beginning. And that is an incredible archievement, considering the COUNTLESS trashy sequels for other classic videogames. But i guess Nintendo would not have made this if they weren't absolutely positive that it had something worthy to add. And how right they were. I believe this is one of the most underrated videogame sequels ever made. Period. I can't exactly remember every single plotdetail of this game, but i do know that it has a great basic premise: You have exactly three days until the moon comes crashing down on the land of Termina, Hyrules paralell reality sister, all due to some 5 year old Jerk who stole your precious ocarina. Until then, you play link and you have to find a way to stop this from happening. And believe me, this couldn't be more BLOODY ****ing difficult than it is now. The amount of pressure put onto your shoulders is significant and at times downright unpleasant. But hey, it's part of the game. Myamoto wanted that to be the case, which makes it a daring artistic choice. I kind of like that. so i won't be disloyal to our favorite sadistic basterd. Not this time anyway. The game's visuals & audio are very similar to those of Ocarina, but the general atmosphere is much darker, sinister and gloomier. In fact, some of the later sections in the game, and i'm quite embarrassed to tell you this, managed to give me the creeps a bit. Don't expect to be biting your nails and hiding behind the couch when playing, but it does move the series in a rather interesting direction. A direction that is surprisingly well suited to a fantasyworld sprung from the brain of Japans disturbingly weird but also downright brilliant gamesdesigner. As for the games core gameplay, not too much changes have been made. there's still the same rather ingenious leveldesign and structuring, although it has been technically improved upon quite a bit since last time. The main overworld(because there are more than one this time) is now much richer and deeper and feels somehow more realistic, as crazy as that may sound. Therefore, making your way through it is an experience on it's own! Ofcourse, a Zelda game wouldn't be complete without the traditional puzzles(both the illogical- and the clever ones), instantly recognisable interface and options and ofcourse the combat/exploration system we've all come to love a great deal. Ít's all there, so fans of Ocarina will feel right at home slicing some deeply annoying skullkid in half. But this so called time restraint brings all new gameplay possibilities along with it.. And fortunately, Nintendo knows how to use and organize them properly without annoying the hell out of the player by rudely throwing them in his face. I don't feel like elaborating everything about them, as this isn't the first time i'm writing about Majora, but i can tell you that it involves time traveling in a way i never expected to see in a videogame. And the direct consequences of this new type of playing can be both pleasant and horribly, horribly inconveniant, to put it nicely. Yet this is absolutely and by far the best thing about the entire game. It brings you to tears of frustration, makes you laugh of joy when you completed something, taxes your brain more than any Mensa-test ever could, pisses you off when injustice seems to prevail and stuns you with a host of surprise twists all the way to the end. Exactly everything that a good Nintendo game is supposed to do it does. And how! It;s safe to say that this is as close to a worthy Ocarina sequel as it's going to get, so props to Ninty for bringing us this masterpiece of gaming. It may not be "better" than Ocarina, but it pays the ultimate hommage to it. Which, again, cannot be said about so many other sequels. I mean, how many times have we been tricked into buying the exact same stuff? Even by Nintendo themselves(theMario Party series anyone)? Precisely. Too often. But Majora's Mask shows us that it can be done in the right way. Kudos.  |
|
0 Comments | |
|
Runaway Jury
Runaway jury is echt zo'n film die we hier in Nederland maar mondjesmaar voorbij zien komen. Hij lag al een tijdje op de planken, wat doorgaans niet veel goeds belooft. Het is niet alleen zo dat deze films vaak kwalitatief inferieur zijn, ze doen het meestal ook slecht aan de kassa. Runaway Jury mag er echter wezen. Zowel financieel als artistiek. Ik ben niet zoals ivo een rabide fan van legal thrillers, maar het kijkt altijd wel lekker weg en RJ gooit het voor een keer eens over een andere boeg dan gebruikelijk. Althans voor zover ik dat kan beoordelen, want zoveel films uit dit subgenre heb ik helemaal niet gezien. Het verschil zit hem voornamelijk in Grisham's keuze een spannend en flitsend beeld te willen schetsen van de gang van zaken omtrent het idiootste, lompste en meest lachwekkende segment van de (Amerikaanse?) rechtspraak: een volksjury, letterlijk en figuurlijk van de straat geplukt. Of Grisham(en indirect natuurlijk ook regisseur Fleder) daarmee recht doet aan de realiteit, valt natuurlijk te betwijfelen. Al eerder is tenslotte gebleken, zo lijkt men te denken, dat hij weliswaar gespecialiseerd is in legal thriller/dramas, maar van rechtsgeleerdheid an sich niet zo veel kaas gegeten heeft. Maar dat is misschien ook helemaal niet relevant, voor authentieke en realistische rechtbank drama's moet je namelijk ergens anders zijn. Denk bijvoorbeeld aan A civil action, prachtige film met in de hoofdrol John travolta en meesteracteur Robert Duvall. Grisham is een populaire schrijver en kan het zich niet veroorloven om weg te zakken in dat soort "saaie" en "trage" projecten, dat zou hem al snel de kop kosten. Goed, RJ moet het dus hebben van een vlot scenario en dito regie, op publieke maat gesneden. Spanning en sensatie. En wat dat betreft is er niet veel mis met deze film. Het tempo ligt lekker hoog(wat natuurlijk ook nodig is omdat anders vermeende gebrek aan realisme en gaten eerder opvallen) en de spanning wordt adequaat opgevoerd, alhoewel dat iets is wat we je tegenwoordig zelfs in een tv-film nog kunt terugvinden. Maar goed, het is allemaal wel effectief. Als een geraffineerd storyteller voorziet Fleder de kijker van zorgvuldig uitgedachte hoopjes informatie en vergeet daarbij vooral niet het geheel op te peppen met bepaalde types muziek and stuff. Dat maakt RJ een echt produkt van deze tijd. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat alle (kleine) subplotjes en losse scenes ook op hun plek zijn of goed uitgewerkt, maar het stoort nergens echt. Wat voor het publiek echt belangrijk is zijn de eenvoudige aanknopingspunten, al dan niet voortkomend uit de acteurs, waardoor ze zich een beetje kunnen inleven. En dat lukt, hoewel de eerder genoemde “bit by bit” manier van vertellen er wel voor zorgt dat kijker in het begin zoiets heeft van “okay leuk allemaal, maar ik snap er geen reet van”. En als je een beetje pech hebt, zoals bij sommige soortgelijk films, duurt zo;n situatie zelfs tot de ontknoping, 1½ á 2 uur later. Bij RJ zijn ze gelukkig(ik was niet in de stemming voor een “shut up, listen and don’t ask” – film) wat minder terughoudend geweest en vallen de eerder geleverde puzzelstukjes al redelijk snel op hun plaats(logica speelt daarbij niet noodzakelijk een rol). Natuurlijk wordt ook niet nagelaten om er steeds weer een schepje bovenop te doen, zoals het hoort. De aandacht mag tenslotte niet verslappen. Nee, wat toegankelijke suspense betreft zit het in deze film wel goed. Maar de grootste verdiensten in dit project zijn natuurlijk de acteurs. Het is voor geen enkele speler eenvoudig om een goede rol neer te zetten in een legal thriller, ook niet voor acteurs van hoogste kaliber zoals Dustin hofmann en Gene Hackman. Het spelen van een goedhartige of juist gehaaide advocaat/jurist is namelijk aanzienlijk pittiger dan het spelen van een of andere boerenlul die toevallig op het verkeerde moment op de verkeerde plek was. En als er in het script ook nog eens wordt gedaan karakternuances en ontwikkeling moet je dus ook nog proberen om alle eventuele dilemma’s, bezwaren, vertwijfelingen etc. naar buiten te brengen op een geloofwaardige manier, zonder dat je daarbij zijn of haar kerneigenschappen(zoals in geval van Hackman egoïsme en quasi-gewetenloosheid) verloochent. Pittige materie dus. Daarom is het ook zo knap dat zelfs de (iets) mindere goden in deze film zich redelijk staande weten te houden. Kijk, van John Cusack, Davison(senator Kelly uit X-men), Hoffman, en Hackman verwacht je niet anders dan uitstekend acteerwerk. Die laatste twee zijn zelfs nog te pruimen als ze hun best niet eens lijken te doen. Maar voor een actrice als Rachel weisz(prima allround performer en comédienne, maar geen natuurtalent op dramatisch gebied) is het zeer hard werken om geloofwaardig over te komen. En dat het haar toch gelukt is is fantastisch. Ook de andere bijrolspelers doen het goed, hoewel sommigen van hen zich in al hun enthousiasme soms wel op de grens van overacting manoeuvreren. En dan heb ik het met name over die dikke trut uit de jury en de rechter, gespeeld door Bruce MgGill. Wat kon die vent een fucking keel opzetten als iets hem niet beviel in juridische contexten! Maar goed, als de noot niet bedoeld komisch is, dan maar onbedoeld. Maar goed, over de gehele linie is het acteerwerk goed serieus te nemen. Het is moeilijk om de echte winnaar in deze film aan te wijzen als het gaat om het acteerwerk, de grote drie vullen elkaar eerder goed aan. Cusack, een van de beste van zijn generatie, is leuk als de ogenschijnlijk zo eenvoudige grapjurk met een verborgen agenda. Ik vond vooral zijn mimiek erg sterk, hij reageert precies zoals je van zo’n karakter zou verwachten in dergelijke situaties. Ik moet eerlijk zeggen dat hij wel eens beter werk heeft geleverd(Fidelity, Being John Malkovich), maar zijn natuurlijke charisma en de redelijk geschreven dialogen(niet zijn verdienste, maar toch) die hij in de mond gelegd krijgt, geven hem een goede screenpresence. De andere twee zijn natuurlijk ook fantastisch. Hoffman’s laatste verweer in de rechtzaal was weliswaar zwak(je mag wel een wat sterker pleidooi verwachten van zo’n overduidelijk links-moralistisch getinte film), maar dat moet je aan de schrijver voorleggen. Dustin bracht het zo goed als hij kon en bespaarde het menselijke gezicht van het script een schaamtevolle afgang. Hackman weet zoals altijd zijn typische schurkentronie in zijn voordeel te gebruiken voor het neerzetten van een eersteklas kloothommel. Maar het is vooral zijn zelfspot en expressie die het onmogelijk maken zijn personage ECHT te haten. Maar dat was volgens mij ook niet de bedoeling van het script anyway, dus dat scheelt weer. In ieder geval is hij ouderwets goed op dreef en dat was met name te zien in de speciaal voor hen geschreven scène samen met Hoffman, in de wc-ruimtes. Het gebeurt niet zo heel vaak dat twee topacteurs een scène voor zichzelf hebben om een krachtmeting aan te gaan, maar dit was er een. En Hackman won dit keer, maar wel met een minimaal verschil. Relevant is dat echter niet zo heel erg, want het was al cool genoeg om die twee eens samen te zien spelen. Die scène was wat mij betreft dan ook het onbetwiste hoogtepunt van de hele film. Tja, al met al is Runaway jury een film die echt geschikt is voor een sneak-preview zoals wij ze altijd te zien krijgen. Het namelijk Hollywood ten voeten uit: veilig, glad, snel, en vooral overgeproduceerd…….Maar wel leuk om te zien allemaal. Kortom, een echte popcorn thriller met redelijk wat inhoud. |
|
0 Comments | |
|
Title: Freddy vs. Jason
Genre: Horror Year: 1993-2003 By: Ronnie Yu Personal T-meter: Fresh Finally. It's here. The movie we've all been waiting for for over ten years. And boy, does it NOT disappoint! It has everything i expected it to be and lived up to all my expectations. No wait, it exceeded them by far. Yes, i know, this giant cheese fest doesn't exactly qualify as art, but fortunately, that doesn't matter one bit. It's the perfect film for a nice evening that requires only popcorn, beer(cola for me)chips and of course the right state of mind. But let's get back to the film itself. Freddy vs. Jason managed to surprise me a bit with it's remarkably sensible plot. Well, for a film like this anyway. One would think that such a ridiculous basic premise(two icons of different horror franchises taking on each other), could never EVER be developed into something that actually has a right to exist. But, incredibly, they pulled it off. It's still not exactly a piece of genius, but writers Damian Shannon and Mark Swift succeed in creating a scenario that is both(relatively)believable AND remains true to all those classic conventions of the genre. Predictable shock effects, stereotype character such as the sassy chick and the male chauvinist pig, sex, violence....It's all incorporated in the script. But even more impressive is the fact that they didn't really choose sides, they allow both characters to shine when they need to, as well as ridiculing them silly and then make them suffer the insufferable. It's all very well balanced and dosed. But i suppose that has EVERYTHING to do with those rabid fanboys(like, er, me)of both franchises, who are even nastier and more agressive than any LOTR- or Star Wars could ever dream to be. Anyway, much kudos to the writers for doing Freddy and Jason Justice. I mean, it is great to see style, charisma and innovative sadism(freddy)in perfect harmony with Crudeness, brutality and quantitative killing(Jason)throughout the movie. It's like having the best of both worlds. Cheers! For the record, i’m NOT one of those idiots who use endless plot summaries to extend the length of their review, since you are perfectly capable of figuring that out for yourself or reading it elsewhere. So.... Like i said, this movie has a fairly relevant and captivating story, considering the silly basic material to work with, but what is a horror film without all the icing on the cake? That's right, nothing. And FvsJ has some hot icing. Like i told you in the paragraph above there's a solid amount of clichés to be found in this movie. For all the horny fellows(i'm not one of them) there's the fair share of "hot babes" to feast on. Monica Keena, the film's leading star, looks adequate. She's not the pretties girl in the world and is about as good an actress as Michael Jackson(you just can't possibly keep this man out of a monster movie review)is pretty, but she does provide us with the good stuff. Although i can't really remember if she went naked on us or not...Anyway, the other girls in the film are pretty too and equally talentless in terms of acting, so start wanking. Now! So i guess this makes about 10% of the movie we want to see, doesn't it? The rest, however, is even more important. And one of those ingredients that could break a horror film like this in half if not consequently represented, is the violence and gore. Admittedly, this is not a contender for 'goriest film ever', but it has some terrific scenes of harsh violence that will please the fans, such as the already classic "bed-scene"(it has to be seen to be believed, you won't stop laughing), a beautiful slicing, a few impalements, some hilariously crude 'quickies' and of course the traditional fountains of blood. Lovely stuff that never grows boring, if you ask me. These are the work of Jason, as he is the one of quantity. But Freddy does what he always did: putting up a complete performance in peoples dreams. And how! I don't really want to spoil things, but his creativity includes fire, dead brothers, a giant caterpillar, possession, shape shifting in a way you've never seen him, using tools with by controlling them with his mind and the brilliant "nose job". While these are cool as ever, it surprises me that he get’s to actually kill only one character with them. I know that Freddy usually takes his time, so i guess it does make sense in terms of balance. But it didn't bother me much, though, because the red stuff flows excessively and it doesn't really matter WHO causes it, as long as it is there. The last half hour of the film tops it all, really, with the two freaks and the remaining human characters brawling their way through a military area. Very cool and very funny, but most of all pretty violent. Both icons lose limbs, blood and pieces of flesh a plenty in the most hilarious and grotesque fight sequence ever seen in a modern horror film. And yes, this reminded a great deal of kung fu, which isn't strange considering the director's origins....I thought it gave the movie a fresher, more exhilarating feeling. All of this stuff is presented with nice cinematography, cool special effects and competent general directing of Ronnie Yu. He gives the film that much needed certain appeal, that sexy aura that so many efforts seem to lack. Of course it helps that he get's to work with plenty of nicely designed set pieces, but he uses them efficiently enough, mixing both short images and long shots in a controlled way. Very nice. But never was a great character director and he really screwed up this time. The entire cast, except of course for the fabulous Robert Englund as Krueger, is absolutely awful. Technically, monica Keena deserves a raspberry award for her performance. But i'd rather see her getting a lifetime achievement award for making me laugh hysterically about her attempts to act. And it isn't just her, the others are cringeworthy as well. The dialogue put into their mouths is(sometimes)just as silly, so that might explain a few things. Either way, i like it, so it's not really critic. The movie wouldn't be the same without them. As for the Cgi in the film: it's cool, but not exactly big budget-cool. Convincing enough in most cases and rather charming in moments when it's not. But i guess that was to be expected from a 30 million dollar slasherflick. All in all, i can say that this is by no means a masterpiece of filmmaking. It's only REAL A-movie quality is it's cinematography, which wouldn't be out of place in a Hollywood blockbuster classic. But given the fact that B-movie qualities are infinitely more fun, i can say it is a good thing. Sure, the film's acting, general editing, dialogue, scoring, camera work, structuring etc. are all bordering on the tasteless, averageness, cheesiness or plain badness, but that's what makes this film such a joy to watch. I sincerely hope they will come up with a sequel soon, i want more of it. Say what you want about my taste in movies, but i know how to have a bit of mindless fun and i am proud of it. So screw you, pal!  |
|
0 Comments | |
|
Title: Fear Dot Com
Genre: Horror Year: 2002 By: William Malone(indeed, the guy who raped House on haunted hill) Personal T-meter: Rotten There are literally thousands and thousands of lousy films from many genres with no qualities whatsoever, not even in the technical department. They’ve got it all: poor acting, shitty directing, abominable writing, awful editing, pathetic art-directing, terrible special effects etc. In fact they are so bad, it’s not even funny or entertaining anymore. Films like American Gothic, The fear, The mangler, The texas chainsaw massacre sequels, I frati rossi, and many many more cheap B-movies from many countries. But which movie makes it into the bottom 100? Exactly. Feardotcom. A bit weird, since the visual effects and art directing are pretty stylish and i didn't think the acting was TOO bad. These qualities are enough to make it rise above any of the worst films ever created, as some movies don’t even have that to resort to when all else fails. And believe me, I’ve seen dozens of godawful flicks from, let’s say, Italy or America, that are a million times worse than Feardotcom could ever be. Ofcourse, there’s a certain amount of votes needed to make on the list, but this way, all the wrong movies get placed. Feardotcom shouldn’t even be in the top 1000, if you ask me. That said, i must admit that this movie couldn't possibly be further away from classic-status. Even if you're a die hard horror fan, like me, you'll find that this is incredibly tedious. The plot is a direct rip off from the critically acclaimed Ringu, although the writers obviously tried to cover this up by simply changing the pace, dumping plausibility and subtlety, adding more visuals and having the characters stripped of narrative relevance. It has to be said though, that some parts of the dialogue are fairly well written and not all that cheesy. Especially in the first half, i was pleasantly surprised a few times by the conversations between Dorf and McElphone. They were witty, adult and sharp, but unfortunately also very scarce considering it's runtime. The rest consisted of extremely basic philosophizing, some cheap(and pretentious)quotes, incoherent character development and messy explanations. Pretty poor, if you ask me, and not supportive to the plot at all. I wonder why the writer tried so overly hard to make this intelligent, while a more conventional and less ambitious approach would’ve probably helped telling the story of a B-grade rip off premise a lot. But I guess every modern writer tries to deliver his part to this highly intellectual form of art called Hollywood horror. *rolleyes*. Ironically, only the truly intelligent horror producers understand when to act like a smarty-pants and when to just have a bit of dumb fun. Feardotcom is obviously created by people who completely misjudged their own plot and came up with something that is neither smart nor dumb fun. Good work. It could be a Tobe Hooper movie. But like I said, the performances aren’t too bad for a cheap flick like this. Don’t expect anything special or something, as the cast is not helped a great deal by the script I just mentioned, which painfully limits their potential emotional impact. Yet Dorf as a good-hearted cop manages to keep his dignity by showing all the right poses and respond to his co-players and events in an adequate manner. It’s nothing that we haven’t seen before in similar movies of recent years, but it gets him through. The other main star, McElphone, is bearable as the…..What was she again? Anyway, she did okay. Too bad the two of them HAD to fall in love, but it was nice to see a woman who was actually a normal, kind person from the start, instead of the semi-hip, unrealistically assertive feminist-powerhouse. Not that I have anything against equality or something, but I just liked the fact that she was a more realistic person than usual. So yes, the main stars are alright, but what about the rest of them? Well supporting roles usually suck in this kind of film(especially the smaller ones) and Feardotcom is no exception. The guy who played the doctor, Rea, does a nice enough job, but practically everybody els is completely stupid. Even the ever reliable Udo Kier manages to annoy the hell out of me with his fuzzy mimic and terribly uncool bodylanguage. What was he thinking, for pete’s sake?! I appreciate a bit of self-awareness in an actor’s performance, but this didn’t make any sense at all. Not a very smart move, mister Kier! The rest of the performances range from average to below average to just plain bad, but it isn’t as bothersome as you would think. But that might have something to do with you trying to stay awake all the time, which is proved to be rather hard in my case. But still, average is not as bad as “below average” or “bad” so there you go, another compliment. Well, no, I was just trying to be nice to a movie which is to be considered far below your average horrorflick. So all that makes feardotcom a pretty lame, incoherent, but visually striking horror mystery, unsuited for anyone who cannot appreciate traditional horror. But what about the fans? Can THEY get anything from this? Well maybe. The violence in this one is limited to tons of quick images of hellraiser-esque torture, which are efficiently edited. But it never gets as bloody and gory as those films. In fact, most of the images consist of woman screaming and the torture is largely suggested by showing the tools right before using them and then skip to the next. It looks good, especially with those pleasantly lighted setpieces to stage them in, but I would’ve liked to see more of the good stuff we’ve all come to love. One ketchup-bottle of blood for a horrormovie about torture is the same as one nose-job for a face like Michael Jackson’s: it’s just not enough to save it. I expected much more gore, as I heard a few people complain about the rating it received. They think this should be classified as “NC-17” in America. The truth is, this should be rated PG-13 in america for brief images of torture and rated “12” in Holland. Anyway, gore is not what could save this movie from doom , no matter the amounts it. Feardotcom is only viewable if there aren’t any better movies available in your local videostore. Otherwise you can just skip it and not feel bad about it. It has a few good points, but not nearly enough to entertain you through another 90 minutes of your life. But remember: it’s NOT one of the worst films ever made, damnit! |
|
0 Comments | |
|
|
Title: Irreversible
Genre: Drama(read: Cheap-ass exploitative garbage) Year: 2003 By: Gaspar Noé("I stand alone" and some more "i-pretend-to-be-intellectual-but-i'm-clearly-not" movies) Personal T-meter: Rotten. Jesus wept! And so did i! What an awful movie. I heard a lot about it and how it was supposed to be shocking, daring and intimate at the same time. Well, people simply couldn’t be further from the truth on this one. All it has to offer is some mildly entertaining violence and an adequately staged rape sequence that, however, looses on impact after a few minutes. Nothing more. The rest of the film is just a handful of extremely simple philosophical pretensions thrown on top of a completely empty script. And despite some painfully forced attempts at artistry(loose camera workings with loads of stomach turning twists and flips, long distant takes, granular colors and a lame interpretation of the memento-structure), this felt like amateur filmmaking throughout. Why Noé possibly thought a film like this could help his career as a filmmaker go any other way but down the drain, is anyone’s guess. I'm sure i was supposed to be shocked, appalled and horrified by Belluci's 9-minute raping, but instead i enjoyed it immensely. Well, at first, because after a few minutes of her screaming like a horny straycat and the dude saying "Nice ***" i got bored to tears. I heard a lot of stories of how realistic and brutal this was, but i found it to be very distant, not very daring and unimpressive. But i guess this might have something to do with my growing anger about the mindless homophobia in Irreversable. Those opening sequences were the only shocking element i could find. Was this really necessary? Why such hatred? Director Gaspar Noé shows himself as just another shit-for-brain male homophobic who can't seem to do anything but bash (heavily stereotyped)gay people. It was pathetic. Like i said, i enjoyed the rapescene in the beginning. Why? Because of Belluci and Cassel, who apparently condone or even approve this hideously conservative way of thinking by being in this movie. Why else is it that Belluci stars in Jesusfreak Mel Gibson's The passion of the christ? Because she is such a liberal and open minded person? Yeah right. Anyway, it was one of the reasons i could not empathize with her or that raving lunatic Cassel. And all this homophobia might have been somewhat tolerable if the rest of the film was any good or at least carried a decent message. But it's not and it doesn’t. Sure, Belluci knows how to act in a rape scene, but her general performance was pisspoor, just like the rest of the cast. And since this is a very sober film in terms of plot and dialogue, i expect this to be compensated by other cinematic qualities, such as decent cinematography, decent character directing or perhaps even decent scoring.. But no. Irreversible is a highly overrated, overhyped and ultimately UNDERwhelming experience. Why is this so popular? There are far better exploitative films outthere. And fans of ultra violence and gore will be even more disappointed, as there is not much blood shedding at all. Just a cool looking beating with a fire extinguisher(which was realised with terrific special-and make up effects, I’ll give it that), the raping and some mind numbingly cheesy fist fights. That's it. Believe me, if it is explicit sex and gratuitous violence in a French movie you want, rent Baise Moi. As a movie, it is equally pathetic, but at least it does have some seriously graphic porn and violence on offer. Both films, however, deserve to be remembered as examples of bad filmmaking. Maybe filmstudents can learn a thing or two about how NOT to make a bad film like these. So yes, irreversible may just turn out to be a classic… But seriously, avoid Irreversable at all costs, if you can. But i suppose you won’t be able to resist the temptation to find out what all the fuss is about eh? Well, can't blame you, i couldn't resist either. And to be honest, I’m glad I saw it. Because now i can tell people how f***ing godawful this movie really is. |
|
0 Comments | |
|
|
Dawn of the Dead
In 1968 zag George A. Romero’s inmiddels klassieke horrormeesterwerk Night of the living dead het licht. Een film die je gerust als sprekend voorbeeld mag zien voor alle andere zombiefilms die sindsdien gemaakt zijn, met name door de originele invalshoek. Het verhaal was betrekkelijk simpel: een groepje mensen zocht in een verlaten landhuis, onafhankelijk van elkaar, verschansing en bescherming tegen een steeds groter wordende groep levende doden. De exacte oorsprong van deze geheimzinnige nieuwe ziekte wordt daarbij als irrelevant afgedaan door de makers. En dat was eigenlijk de grote kracht van de film, want dit gaf Romero de kans om de aanpak en uitwerking van het gegeven drastisch ter veranderen. Voor de verandering was er nu eens aandacht voor de menselijke kanten van zo’n luguber fenomeen. Night of the living dead was om die redenen dan ook meer een soort van psychologische griezelfilm, in plaats van een rechttoe rechtaan splatter-fest. De personen die zich in het huis probeerden te wapenen tegen de vleesetende monsters kregen van Romero voldoende ruimte om hun karakters te ontwikkelen, voor zover dat mogelijk is in een film als deze. Het resultaat was dan ook hoogoplopende spanningen, onenigheid en ruzie. Toegegeven, het was hier nog niet zo erg als in de in 1990 verschenen remake van special make-up artist Tom Savini(die naast zijn werk voor Dawn of the dead, tevens zelf ook “Sexmachine” speelde in From dusk till dawn), waarin de confrontaties zelfs leden tot schietpartijen en fist fights. Maar ook in de oude versie was al goed te merken wat Romero ons probeerde duidelijk te maken: de grootste vijand van de mens in een dergelijke macabere, ontregelende en vooral surrealistische situatie is vaak de mens zelf. De vele spanningen sloegen dan ook enorme gaten in hun in principe uitstekend uitgedachte strategieën om de plaag buiten de deur te houden. Resultaat? Iedereen de pijp uit. Vooral de slotscène(ik verklap verder niets inhoudelijks meer over DEZE film)stemt zeer depressief, als je het voor de eerste keer ziet. Maar goed, George zou George niet zijn als hij voor de gemakkelijke, publieksvriendelijke weg zou kiezen. Door dit psychologische spelletje kreeg George het voor elkaar om de zombies naar de achtergrond te duwen. Sterker nog, het leek wel of de zombies slechts als aanleiding dienden om een dramatisch verhaal neer te kunnen zetten. Alsof de dreiging die van hen uitging louter symbolisch bedoeld was en daardoor de menselijke karakters beter te laten accentueren in al hun imperfecties en onvolkomenheden. Wat mij betreft was dit een gouden zet, en tevens eentje die Night met kop en schouders doet uitstijgen boven de talloze eerdere zombiefilms, die zich vaak alleen concentreerden op de plaag zelf en de fysieke gevolgen daarvan voor iedereen. De film toont weinig tot geen gore(alhoewel de extenden version wel een paar smerige scènes bevat)Beschouw mij dankzij alleen al deze film als een grote fan van zowel het subgenre als regisseur George Romero,. The man is a fooking legend! Zelfs al heeft hij recentelijk nooit meer echt een topfilm weten te maken….. Maar goed, dat was 1968. Waar het in deze review om gaat is 1978, het jaar dat Dawn of the dead het licht zag. Dawn is de officele opvolger van Night, maar Romero heeft specifiek benadrukt dat de film niet gezien moet worden als een sequel op die film. En gelijk heeft hij, want het betreft hier eerder een remake, die je zou kunnen beschouwen als een soort van alternatieve, veel grootschaligere registratie van precies hetzelfde fenomeen. In dit geval gaat het om een viertal mensen(Peter, Roger, Steven the flyboy en tenslotte zijn zwanger vrouw Fran) die, als het allemaal te heet onder de voeten dreigt te worden, besluiten om er in een helikopter vandoor te gaan en hun geluk elders te beproeven. Ze moeten, op weg naar Canada, enkele keren landen om te tanken en bemerken tot hun ontzetting dat de plaag nationale(en naar later bekend wordt zelfs internationale)vormen heeft aangenomen. Tijdens een van de vluchten komen ze praktisch zonder brandstof te zitten en zijn gedwongen om te landen. Gelukkig voor hen komt de “redding” net op tijd, in de vorm van een REUSACHTIG, typisch Amerikaans winkelcentrum. Als blijkt dat het centrum ook nog eens verlaten is(talloze zombies niet meegerekend)zien ze hun kans schoon en occuperen het in zijn geheel. Dat is aanleiding voor een heleboel lol en ongein(wie wil er nu niet gratis en voor niets consumeren tot ie er bij neervalt? Tja, het levert een paar hilarische scènes op), maar ook actie(zombies te over, net als in het echte leven. Het is dan ook geen toeval dat uitgerekend de gebruikte shopping mall zwart ziet van deze hersenloze gedrochten) en drama(bij gebrek aan ontsnappingsmiddelen is zo’n centrum natuurlijk ook een levensgevaarlijke deathtrap, waardoor de personages continu op elkaar zijn aangewezen). Alsof dat nog niet genoeg is krijgen ze, na al veel ellende achter de rug te hebben, ook nog eens gezelschap van een stel doorgedraaide psychopaten, die met behulp van hun enorme aantallen, wapens en motoren erin geslaagd zijn te overleven. Alle maatregelen die het viertal had genomen om de mall gevrijwaard te houden van het zombietuig worden geruïneerd, waardoor de problemen voor allen zich enorm op beginnen te stapelen. Ironisch genoeg betekent dat ook voor de indringers zelf de totale ondergang, met dank aan Peter en Steven, ha ha! Maar ondanks dat, weten ze de bodycount doormiddel van hun onverbloemde arrogantie(domme zombies zijn niet iets om bang voor te zijn, immers. Toch?)en fijn wapentuig flink op te drijven. Dat leidt tot schitterende momenten met een paar van de coolste en grappigste slachtpartijen die je zult zien in een griezelfilm, waarover ik later nog meer vertel. Ik vond het erg leuk om te zien hoe men ondanks het geringe budget(iets meer dan 1 miljoen dollar)de film met dit verhaal en de regie van romero wist te doen suggereren dat het hier ging om iets massaals en internationaals. Met verschillende tv-uitzendingen die in de film gemonteerd waren, de buitenscènes op verschillende locaties voorafgaand aan het grote gedeelte in het winkelcentrum, de hoeveelheid zombies etc., het is allemaal bijzonder sterk en effectief naar voren gebracht voor een low-budget film. Dat bewijst maar weer eens dat je met een creatief brein en een ogenschijnlijk zo simpel en klein gegeven zo veel verschillende dingen kunt doen, als je het goed aanpakt. En George is dus denk ik een van de weinigen die het zo goed had KUNNEN aanpakken, denk ik. Weinig regisseurs zijn bereidt om zowel de hardcore horrorfans tevreden te stellen EN met een deugdelijk script op de proppen te komen, maar HIJ deed het. Met als resultaat een inhoudelijk sterke gorehoundpleaser Maar goed, alle willekeur, rotzooi en chaos ten spijt, schittert Dawn juist door de belichting van onderliggende thema’s. Zoals ik al eerder zei, bevat de film veel sociaal commentaar en persiflage. Je moet er niet te moeilijk over doen, het is voornamelijk heel eenvoudig en opzichtig, maar het helpt wel degelijk de film beter te structureren. De zombies in de film dienen, behalve als fysieke menace point en horrorveroorzakers, ook als instrumenten voor Romero om het volgens sommigen idiote en zielloze koopgedrag van de westerse materialist(zelf heb ik er niets tegen) te weerspiegelen. Het idee was om door de zombies als driewerfsmongolen te laten rond banjeren in een winkelcentrum, de kijker het idee te geven dat hij naar zichzelf en zijn medeconsumenten zat te kijken. Natuurlijk moest het wel leuk blijven, Romero had namelijk niet een zuiver politieke agenda zoals sommige filmmakers, maar een goede extra lading is het zeker. Als ik alleen al naar mezelf kijk, besef ik dat ik een van die westerse “zombies” ben. Waarom? Tja, de zombies in Dawn hangen rond ik een winkelcentrum, maar wat schieten ze daarmee op? Ze zijn immers dood. Ik, daarentegen, leef maar ik hang ook rond. Ik ben ook koopziek en hebzuchtig en wil ook van alles hebben, ook al heb ik het absoluut niet nodig. Fuck it, als ik ga shoppen doe ik dat vaak niet eens omdat ik iets nodig heb, maar omdat ik al “te lang niet in de stad ben geweest”. Ja ja. Wat dat betreft zou ik me schuldig moeten voelen, maar dat doe ik toch maar lekker niet. We leven nu eenmaal in een consumptiemaatschappij, maar daar doe je niets meer aan, dus ik accepteer mijn persoonlijke en de maatschappelijke ‘decadentie’(ik zie het zelf eerlijk gezegd niet zo) en geniet van waar anderen waarschijnlijk nooit van zullen kunnen genieten. Illustratief voor bovenstaande is trouwens een ijzersterke scène tussen Steven en vrouwlief Fran. Van de bovenste verdieping van het winkelpaleis kijken ze naar beneden, waar allemaal zombies doelloos rondslenteren. Fran vraagt op een gegeven moment aan steven: “What are they doing here, anyway?” Waarop Steven antwoordt: “It’s just instinct. Memories. Of what they used to do when they were alive. You’ve got to remember that this was an important place in their lives.” Waarop Fran Steven weer aangaapt met grote bimbo-ogen, onderwijl ondersteund door een heerlijk cheesy muziekje. Priceless. In ieder geval weet ik als dooie levende nu weer wat ik ga doen als ik straks een levende dooie ben: rondhangen op City Plaza. En als eerste ga ik natuurlijk naar die trut van de Bruna. J Braaaaaaaaaaaaaiiiiiiiiiiiiiinnnnnnnns! Maar goed, laat ik niet te ver afdwalen. Dawn heeft dus een eenvoudig, maar erg leuk en creatief verhaal, want de kijker zal het bij het zien van Night met Romero eens zijn dat er nog zo veel meer te vertellen valt over een dergelijke reusachtige zombieplaag. En dat is gelukt, mag ik wel zeggen. In plaats van het belichten van de totale ontreddering, de angst, de paniek, de machteloosheid en de woede, kiest de regisseur in dit geval dus voor een moddervette mengeling van hardcore horror(and i really mean HARDCORE, straks meer daarover), actie, meer drama, sociaal commentaar, humor/persiflering en vooral heel, heel veel chaos. Romero zei ook eens dat hij diep in de lach schiet bij het horen van mensen die de film “eng” vonden. Want volgens hem is de film niet “eng” bedoeld, maar juist veel lichtzinniger dan Night omdat hij zijn publiek ook wel eens wilde laten lachen…..….Als een boer met kiespijn, want de onderliggende toon was natuurlijk allesbehalve uplifting te noemen. Nou goed, zelf kan ik zeggen dat Dawn inderdaad niet zenuwslopend eng is zoals zijn voorganger, maar Romero vergist zich als hij denkt dat de film geen beklemmend werking heeft op het publiek. Dankzij de acceptabele karakterontwikkeling in de film leef je namelijk met de acteurs en hun personages mee en dat zorgt voor spanning, zeker op de momenten dat ze ingesloten lijken te zitten. Je wilt tenslotte dat ze overleven. Sommige critici vinden echter dat de film teveel aan de oppervlakte blijft om voor echte spanning te zorgen. Dat ben ik zeker niet met ze eens, de film trekt meer dan genoeg tijd uit om de karakters neer te zetten, in ieder geval al meer dan gebruikelijk in dit soort films. De vier hoofdrolspelers doen dan ook hun uiterste best om er iets van te maken en ik ben persoonlijk erg onder de indruk van het resultaat. Toegegeven, het lage budget voorkwam natuurlijk dat er een beroep kon worden gedaan op gerenommeerde of zelfs ook maar officieel gekwalificeerde acteurs en actrices, maar ik vond dat ze desondanks allemaal en stuk voor stuk een prima rol hebben neergezet. Ze zullen er geen oscars mee winnen(het blijft hardcore horror en daar houdt de academy niet van), maar het is zeker niet zo slecht als bepaalde dickweeds schijnen te denken. Neem de main-protagonist bijvoorbeeld, gespeeld door Ken Foree. Hij zet zijn personage uitstekend neer en komt geloofwaardig over als stoere, zelfverzekerde en tegelijkertijd ook sociaal voelende militair die zijn brothers in the hood achterlaat. Foree slaagt erin om Peter zichtbaar te laten worstelen met zijn geweten wanneer Roger op sterven ligt en vraagt om hem neer te maaien wanneer hij terugkomt en hij brengt zijn gevoel voor verantwoordelijkheid als leidinggevende goed naar voren. Of het beter had gekund? Ja hoor, ongetwijfeld, maar zoals het nu is werkt het ook prima. Dan is er Scott Reiniger in de rol van de arrogante en roekeloze Roger. Hij doet goed zijn best om zijn karakterboog, die gaat van redelijk beheerst naar volslagen waanzinnig en spelend met zijn leven, stevig neer te planten en dat lukt bij tijd en wijle bijzonder goed. Dat is vooral duidelijk te zien in de scènes waarin hij en Peter, na goed overleg, besluiten om de in-en uitgangen van het complex te blokkeren doormiddel van de vrachtwagens op het terrein. Na twee vrachtwagens succesvol te hebben geparkeerd, lijkt Roger(toch al niet meer een van de meest stabiele geesten) beetje overmoedig te worden. Hij gooit zijn verstand voor het gemak maar overboord en begint te spelen met de zombies. Peter ziet de bui al hangen en waarschuwt hem meermaals, maar Roger is niet meer te houden. Het probleem is dat daardoor hun mooie plannetje enigszins in de soep loopt: Roger wordt gebeten en betaalt voor zijn misplaatste en stompzinnige gedrag uiteindelijk de hoogste prijs. Sukkel. Gelukkig duurt het nog een hele poos voordat hij van het toneel verdwijnt, want de anderen hebben hem zolang hij nog leeft heel hard nodig. De manier waarop Reiniger dit alles speelt is zeker voor een zombiefilm erg geslaagd, want hij speelt het klaar om ons(mij in ieder geval)behoorlijk te laten vloeken toen we( ik dus)het voor eerst zagen. Dat zelfde geldt trouwens ook voor hoofdrolspeler nummer 3, David Emge, in de rol van Stephen the flyboy In eerste instantie kwam hij op mij over als een irritant, omhooggevallen mannetje, die je het gewoon gunde om opgegeten te worden door de kannibalen. Wat Dawn behalve voor de echte cinefiel vooral ook erg geschikt maakt voor de echte horrorliefhebber is het feit dat er bepaald niet bezuinigd is op op gore. En zo hoort het. Het suggestieve karakter van de traditionele versie van Night ontbeerde gore en kwam daar goed mee weg. Maar bij Dawn is het onmisbaar. Voornamelijk omdat het het verhaal en de opzet van de film op perfecte wijze ondersteund, zonder afbreuk te doen aan de psychologische impact. Tja, wie absolute anarchie en grootschalige paniek veroorzaakt door levende doden wil portretteren ontkomt er simpelweg niet aan. Wat we te zien krijgen getuigt van veel gevoel voor het genre en zijn fans. En de film knalt er al meteen stevig in met de fraaie en sfeervolle openingsscène in een appartementencomplex voor vreemdelingen. Het gebouw moet ontruimt worden omdat de zombieplaag heeft toegeslagen. Echter, de meeste bewoners laten zich niet wegjagen door de squad-members. Ze verzetten zich, met als resultaat een flink aantal schietpartijen met liters vloeiend bloed. Onthoofdingen, afgekloven lichamen, headshots, gapende bijtwonden etc. etc. Je ziet het allemaal. Tekenend is vooral de scène in de kelder, waarin te zien was dat de bewoners van het gebouw al hun overledenen in een soort kooit stopten. De zombies kropen over elkaar heen, elkaars vlees op etende. Smakeloos? Misschien. Vies? Ja. Effectief? Hell yeah! De toon van de film lijkt daarmee gezet, en hoe! Ik had het zelf niet beter kunnen verzinnen. Maar het wordt nog veel gekker, want wat volgt is een heel scenario met tig gelegenheden voor de personages om op zombieblasting te gaan en dat doen ze ook. Armen, benen, ingewanden, alles wat kapot kan in een mensenlichaam gaat er ook daadwerkelijk aan. Als je geluk hebt, krijg je de lange en met scènes aangevulde Director's cut te zien waarin alles onverbloemd wordt getoond, in alle smerigheid. Overigens gaat de film pas echt (letterlijk) spetteren in de laatste 30 minuten van de film, als de hoofdpersonages ongewild gezelschap krijgen van een groep opgefokte roadhippies. Wat je dan te zien krijgt was voor die tijd(eind jaren zeventig)ongehoord en zorgde voor een controverse van jewelste die tot op de dag van vandaag aanhoudt. Althans, in sommige delen van de wereld, waaronder " The land of the free" zelf. Want hier doen wij gelukkig niet zo moeilijk. maar goed, het bloedvergieten, daar gaat het om. En zowel de zombies als de mensen krijgen voldoende gelegenheid om er wat leuks van te maken. De mensen schieten, hakken, steken en trappen zich een weg door de steeds groter worden stroming dooie griezels, terwijl deze zombies op hun beurt weer grossieren in het kannibalistische aspect. Armen worden in vol detail en gruwelijk laag tempo (ouch!) afgerukt, buiken worden opgescheurd, ingewanden eruit getrokken en opgegeten, ogen uit hun kas gerukt, bonken vlees van de lichamen gerukt, je kunt het zo gek niet bedenken of het zit er wel in. En let vooral even op de hilarische bloeddrukmeting.....De fans weten wat ik bedoel. Nee, Romero mag zit wat mij betreft gerust een gore-meistro noemen. De film speelde het klaar om als startschot te dienen voor talloze soortgelijke films, voornamelijk van Italiaanse bodem, met als bekende hoogtepunt de twee Zombi-fims van een van mijn oude favorieten horrorregisseurs Lucio Fulci, niet te vergeten Cathedral of Demons van die andere Italiaanse grootheid Dario Argento(die trouwens met zijn band The goblins de muziek van Dawn of the dead verzorde en tevens ook het scenario schreef van de geniale westernklassieker Once upon a time in the west) en natuurlijk het ranzige City of the living dead/Gates of hell. En het begint er tevens sterk op te lijken dat Azië het subgenre ook heeft ontdekt, getuige het aantal zombiefilms of varianten daarop dat momenteel uit landen als Japan, China, Rusland, Thailand en zelfs India. Allen proberen ze zo goed mogelijk een ode te brengen aan de films van Romero, dus dat wil wat zeggen over de status van bijvoorbeeld Dawn. Of de film ook daadwerkelijk de goorste is van zijn tijd kan ik niet zeggen, ik heb ze niet allemaal gezien. Echter, ik weet wel dat het nog steeds een van de weinige zombiefilms is die geweld zo effectief kan combineren met een fantastisch geschreven script. Dat maakt het voor mij de beste in zijn soort, en dat is inclusief alle recente(re) gevallen. Can i get an Amen for George!? A-fucking-men! Alles zo bezien, kan ik zeggen dat Dawn of the dead een van mijn favoriete films ooit is. Mijn filmsmaak is redelijk breed en ik heb wel veel films gezien, maar voor deze heb ik echt een enorm zwak. Daarom is overigens ook zo jammer dat Romero de als trilogie bedoelde Dead-serie niet op een waardige manier kon sluiten. Het betreffende laatste deel, Day of the dead, is namelijk aanzienlijk zwakker dan zijn twee kick ass voorgangers. De film is als zelfstandig product best goed te pruimen en heeft een paar hele fijne momenten(Bubs!), maar de liefhebbers hadden gewoon wat beters verwacht. Overigens staat de langverwachte remake van Dawn of the dead(die tevens de aanleiding is van deze review)in de startblokken en, op het moment van schrijven lijken de voortekenen goed te zijn. De eerste positieve reviews zijn binnen en het bioscooppubliek omarmt de film. Wel wordt er constant aangegeven dat het niveau van het origineel nergens gehaald wordt. En ik had eerlijk gezegd ook niet anders verwacht, aangezien ik had vernomen dat film ontdaan zou zijn van het gepsychologiseer. Ook zijn de langzame zombies vervangen door sprinters, zoals je ze ook zag in Return of the living dead en 28 days later(niet echt een zombiefilm, maar goed). Ik begrijp niet waarom, aangezien de trage variant nu juist aantoonde dat onderschatting van de tegenstander de mens niet vreemd is. Ze denken “ach die trage en domme creaturen verslaan we met twee handen op de rug” en lijken daarin gelijk te krijgen. Maar dan slaat de steeds maar verder groeiende overmoedigheid, arrogantie en roekeloosheid plotsklaps om in angst en afschuw, als blijkt dat die zombies toch gevaarlijker zijn dat je dacht. Resultaat? Strategie naar de klote, bijna iedereen de pijp uit en de eventuele overlevenden weer een flinke stap lager op de voedselketting dan al het geval was sinds die plaag. Dat was dus mede de kracht van Dawn, de onderhuidse terreur die de zombies uitoefenden zonder dat je het als avonturier in de gaten hebt. Bovendien wilde Romero laten zien dat het niet uitmaakt hoe slim je bent, de zombies krijgen je toch wel. Want zij hebben de eeuwigheid aan hun zijde en de mensen overduidelijk niet. Dus “don’t get too comfy with your situation!” is wat hij ons wilde vertellen met trage zombies. Ik weet nog niet hoe het zit met de remake, maar het kan, zo verwacht ik, alleen werken als directe bevredigen van de horrorhonger en niet als drukopvoerende skincrawler. Tja, ik kan me natuurlijk voorstellen dat ze met het oog op de MTV-generatie alles graag “snel, hip en cool” willen presenteren en dat diepgang daarbij niet op prijs wordt gesteld, maar toch doet het me wel een beetje pijn hoor, als puristische fan zijnde. Wat ik ook raar vind is dat ze de film een remake noemen van Dawn of the dead, terwijl vrijwel het hele scenario anders is. Dawn was op zijn beurt ook al min of meer een remake van Night, dus waarom lieten ze deze film niet gewoon integreren in de Dead-reeks als nieuw hoofdstuk? Of ze hadden hem natuurlijk ook op zichzelf kunnen laten staan, dat zou nog effectiever zijn geweest. Want geslaagde film of niet, de reputatie van de real thing mag niet besmeurd worden door een aftreksel met ADHD-figuren als voornaamste doelgroep. Daar is de film te goed voor. Leuk om te weten, trouwens, is dat George op dit moment bezig is met het script van zijn eigen nieuwe chapter, genaamd Land of the dead/Dead Reckoning. Hij heeft hiervoor een budget tot zijn beschikking van tien miljoen dollar, ongeveer het tienvoudige van Dawn. Ik hoop dat het wat wordt, het liefst nog zonder computeranimaties (behalve misschien om de menselijke cast van zombies digitaal aan te vullen)en MET make up en ouderwetse special effects. Helaas is het nog niet zover en zullen we het nog moeten doen met de remake, of voor de verlichte zielen onder ons: het enige echte origineel. Basta. Maar goed, hier is alvast een overzicht van de verschillende versies van Dawn die er in omloop zijn: Dawn of the dead: Quasi-uncut (143 minuten): 10/10 Dawn of the dead: Volledige director’s cut(156 minuten): 10/10 Dawn of the dead: Bioscoopversie (127 minuten): 9/10 Dawn of the dead: Dario Argento’s European cut(121 minuten) 7/10 Edit: Deze zagen wij dus op t.v Zaterdagavond. Er zijn vermoedelijk nog meer versies, voornamelijk gecreëerd door verschillende tv-stations en videomaatschappijen, maar dit zijn de bekendste. Argento’s cut is relatief zwak omdat het kleurgebruik is veranderd, de geluidskwaliteit en muziek zijn aangepast(geen verbetering) sommige cruciale gore momenten zijn gesneuveld(denk aan de klassieke helicopter-scene!) en vrijwel alle significante dramatische scènes die de ongesneden film zo goed maakt zijn pleitos. Dit trekt de film denk ik veel verder naar beneden dan Argento ooit had kunnen voorzien. Zijn idee was namelijk een van Dawn, naast de traditionele versie, een soort van rechttoe rechtaan horrorfilm te maken voor de mensen die de originele cut the lang vonden. Nou dat is hem gelukt, maar een goede zet was het niet. Helaas is hij wel heel erg populair bij de horrorfans, vooral die in Europa. Het is de versie die samen met de Theatrical cut in Europese landen het meest wordt getoond. De laatste keer dat ik de film op tv zag(Edit: dat was zaterdag 24-4-2004, zo kan ik nu zeggen) hadden ze ook Argento’s cut en dat was balen. Een geluk bij een ongeluk is dat deze versie nergens los te koop is en alleen verkrijgbaar als additioneel bonusmateriaal op disc 2 van de “uncut”- versie. (voor de film als film, geen gemiddelde van bovenstaande versies) |
|
0 Comments | |
|
Title: Along Came Polly(2004)
Okay, de sneak van zondagavond 7 maart 2004 is achter de rug. Het betrof dit keer de Amerikaanse “rom com” Along Came Polly, met in de hoofdrol Ben Stiller en Friends-ster jennifer Aniston. Net als voorgaande weken was dit echt een verschrikkelijk typische sneakfilm, zo eentje die bij het merendeel van het bioscoopgaand publiek niet verkeerd zal vallen. Het heeft namelijk alles wat ze willen: Twee (in potentie)grappige mensen, een “lekker” wijf, een paar lekker karikaturale bijrollen, veel gooi-en smijtwerk, flauwigheden, vulgariteiten etc. etc. Wat dat betreft gooit regisseur John Hamburg het over een veilige boeg. En dat is eigenlijk best jammer, want een beetje meer pit, inventiviteit en intelligentie kunnen we wel gebruiken in deze tijd van clichés en lopende bandproducties. Want daarvan hebben we er zelfs in de sneak meer dan genoeg van voorbij zien komen. Denk bijvoorbeeld aan het bespottelijke My boss’s daughter of het net iets betere Stuck on you .Along Came Polly is er ook zo eentje, die al net zo duidelijk en opzichtig als die films mikt op het hart, maar geen poging doet om de gemakzuchtigheid waarmee het script geschreven is te verbloemen. Voorbeelden te over, geloof me maar. Het verhaal in de film is eigenlijk behoorlijk non-existent en blijkbaar alleen op te rekken door allerlei niet ter zaken doende details toe te voegen. Ben Stiller’s karakter, de extreem rigide en met levensrisico’s geobsedeerde Reuben ontdekt ergens op zijn appartementje dat zijn sexdate voor die avond toch eigenlijk wel beschouwd mag worden als een blijvertje, wat al binnen een maand aanleiding is voor een huwelijk. Hij is in zijn nopjes, aangezien hij heilig gelooft in het vertrouwde huisje-boompje-beestje moraal en dat lijkt hij nu bereikt te hebben. De bimbo in kwestie, gespeeld door Debra Messing lijkt er echter niet zo’n zin in te hebben, want al op de eerste dag van hun huwelijksreis duikt ze de spreekwoordelijke koffer in met een of andere franse friet(Hank Azaria)met een afgrijselijk vet aangezet accent. Best komisch af en toe. Maar goed, eenmaal terug in New York(of was het L.A?) pikt hij zijn overzichtelijke leventje weer op en laat alles zo verder op zijn beloop. Maar daaaaaaaan……Tatata! Komt Polly in zijn leven! Of liever gezegd TERUG in zijn leven, want de twee kennen elkaar nog van vroeger. Polly wordt dus gespeeld door Jenny Aniston, en is in zo’n beetje alles het tegenovergestelde van Reuben. Hij is een ziekelijke controlfreak(min of meer net als ikzelf), zij leeft haar leven op “the edge”, wat zoveel betekent als vluchtige relaties, veel ongecompliceerde fun en weinig huiselijkheid. Dat wordt dus nooit wat tussen die twee, zou je denken. Maar een romantische komedie zou geen romantische komedie zijn als voorspelbaarheid niet om de zoveel tijd eventjes roet in het eten zou gooien. Ze beginnen elkaar leuk te vinden, maar polly is niet gewend aan zoveel halsstarrigheid en begint zich ongemakkelijk te voelen. Dat gaat niet lang goed, maar aan het eind van de film hebben de schrijvers het toch weer zo weten te breien dat alles koek en ei is. Wat ontzettend lief. De film heeft dus een lekker hoog “Duh!”- gehalte. Wat mij nog het meest verbaast aan een scenario als deze, is dat de schrijvers tal van nog niet eerder geëxploreerde mogelijkheden ronduit onbenut laten ten behoeve van het opwekken van de gulle lach. Er is dus weer aan alles gedacht. Zo is er bijvoorbeeld de voor een Ben Stiller - film zo kenmerkende “kijk eens, ik stoot mijn hoofd zo hard/laat zulke harde scheten/stort anderen dusdanig in het ongeluk dat je wel MOET lachen”- humor. Waren het in There’s something about mary voornamelijk Stiller zelf(denk aan de voor een man niet echt benijdenswaardige piemel-broekrits connectie)of aan het hondje van Mary(Puffy!!!), in deze film blijft de schade in fysiek opzicht voor Stiller zelf beperkt. Maar de variant op Puffy, een fret, krijgt veel te voorduren. Hij stoot vanwege zijn blindheid bijna overal tegenaan, wordt continu meegesleept en wordt tot overmaat van ramp ook nog eens (bijna) gebruikt als pleeborstel of wc-papier. Je kunt je natuurlijk afvragen hoelang zoiets voor het publiek grappig blijft, want ik had dit na een keer wel een beetje gezien. Het is tenslotte, zoals ik al zei, niet voor het eerst dat er voor acteurs(al dan niet dierlijk) onfortuinlijkheden op het menu staan en Polly mikt net iets te makkelijk op de onderbuik om deze goed over te laten komen. Ook al zijn het dan clichés, want dat hoeft niet eens noodzakelijk een probleem te vormen, je kan best een beetje je best doen om deze op een fatsoenlijke en eigenzinnige manier te verpakken zodat je de film een eigen karakter geeft. Maar dat is blijkbaar te veel gevraagd, hoewel zeker gezien de hiërarchische druk vanuit de hogere beleidstechnische regionen van commercieel Hollywood wel enigszins te begrijpen waarom men kiest voor de makkelijke weg. Maar dat maakt het er voor ons, de biosgangers, niet beter op natuurlijk. Een en ander wordt pas echt pijnlijk duidelijk zo tegen het einde van de film, wanneer de boodschap er wel HEEL erg dik bovenop wordt gelegd. Ja ja, je moet hierbij denken aan een moralistisch en wijs praatje, ondersteund door sentimentele muziek om de kijker nog meer te raken. Dat is goedkoop, maar wel te verwachten. Daarna echter, krijg je ook nog, voor de zoveelste keer in de geschiedenis van de Rom com, te zien hoe het hoofdpersonage zich om een of andere reden bedenkt en vervolgens onder begeleiding van soothing music achter zijn liefje aanrent. In eerste instantie lijkt hij net te laat te komen, maar dan blijkt dat ze er nog is……Ooooooh Reeeeeaaaaally? *Rolleyes*. Maar goed, omdat ze het elke natuurlijk net even anders aanpakken valt het nog te pruimen voor de massa. Maar het punt is dat de film nog veel meer van dit soort filmische cakeglazuur heeft en dat je iets meer ingewijde kijker dus continu het gevoel hebt bij dezelfde film als de voorgaande weken te zitten. En dat is niet lief. Dus voor wat betreft het basisscenario hoef je je niet te gaan bezinnen op een bezoekje aan de bioscoop, je huurt gewoon een van de andere Ben stiller films of iets dergelijks. Of eigenlijk maakt het ook helemaal niet uit met wie of wat het is, zodra het valt onder het kopje “Amerikaanse feel good Romcoms” is het eigenlijk al goed. De hoofdrolspelers doen hier weliswaar hun best, maar hun rolletjes zijn zo overdreven oppervlakkig en simpel geschreven( met trekjes die zelfs voor een film als deze niet echt geloofwaardig overkomen)dat ze er niets anders mee kunnen doen dan ze neerzetten via de oude vertrouwde manier. Voor Benny-boy betekent dat, net als het scenario, teruggrijpen op eerdere successen. Het begint er nu toch echt sterk op te lijken dat hij echt niets anders kan dan klungelige en neurotische goedzakken spelen. Voor Jenny is er nog iets meer hoop, aangezien zij zo’n beetje voor het eerst in haar carrière als filmactrice zowaar haar typische Friends-personage in de kast laat. Dat neemt echter niet weg dat het allemaal nogal geforceerd overkomt en je dus nergens echt met haar mee kunt leven or something. De debiel uitgewerkte karakteristieke tegenstellingen tussen haar en Reuben(zo grotesk en ongeloofwaardig dat het de film net even grappiger maakt) kunnen er ook wel iets mee te maken hebben. Dus ja, als er niet echt veel te genieten valt van de taart itself, zul je het moeten zoeken bij de slagroom ervan. En dat komt in dit geval in de vorm van de altijd Aimabele karakteracteur Philip Seymor Hoffman. De scriptschrijvers ontwierpen hem als een verschrikkelijk foute en vieze vetkees die constant de verkeerde adviezen geeft aan Reuben. Bovendien heeft hij het nogal hoog in de bol omdat hij vijftien jaar eerder toevallig eens de plank raak sloeg in een of ander filmpje en dat is iets waar mensen hem nu nog vagelijk van kennen. Oftewel een echt sneu figuur, waar je gemakkelijk sympathie voor zou koesteren en medelijden mee zou krijgen als de rest van de film niet zo troosteloos was. Maar goed, je kunt het neerzetten van een dergelijk typetje desalniettemin gerust overlaten aan Phillip. Maar zelfs hij weet soms geen raad met het afgezaagde materiaal waarbinnen hij zich moet manoeuvreren, wat resulteert in een paar pijnlijk mislukte scènes. Jammer, want zijn talent had zeker beter gebruikt kunnen worden, wellicht in een wat kleinere rol. De andere wat grotere bijrollen ondergaan hetzelfde lot, maar redden de film toch van een complete ondergang. Zo is er bijvoorbeeld, ik noemde hem al, Hank Azaria, in de rol van de om voor mannen onbegrijpelijke redenen sexy fransoos die het presteert om in andermans overspel te participeren zonder zelf kleerscheuren op te lopen. Je ziet hem alleen aan het begin en het eind van de film, maar hij steelt toch de show met zijn verschijning. En ook Alec Baldwin(je weet wel, lid van die familie die in Southpark the Movie werd platgebombardeerd door de Canadezen) weet te verrassen met zijn rol als horkerige baas. Het is voor het eerst in lange tijd dat ik hem iets leuks heb zien doen. Jammer dus dat Veronica het bij het rechte eind had voor wat betreft hun vergelijking met Kuifje: de bijrolspelers zijn leuker dan de hoofdrolspeler(s). Echter, met dit verschil dat zelfs zij een film als deze niet kunnen redden of dragen. Nee, al met al is Along Came Polly een zeer middelmatige en onorginele comedy die alleen te genieten is voor het gebruikelijke bioscoopgepeupel en hun zucht naar ranzigheid EN romantiek. Waar een film als Love Actually recentelijk artistieksucces had dankzij het typisch Britse karakter met dito humor, daar slaat Polly de plank STEVIG mis op een aantal terreinen. Ik ben geen fan van Ben Stiller en Comedy is zeer zeker niet mijn favoriete genre, maar de Amerikanen in het algemeen en Ben stiller in het bijzonder hebben bewezen beter te kunnen dan dit. Tenminste, waar het gaat om de Romcoms voor “volwassenen”. Dus de volgende keer(en die gaat geheid komen, ook van Ben Stiller) graag wat meer innovatie en creativiteit. Aan de andere kant, als je voor het geld gaat is nog zo’n soortgelijk filmpje natuurlijk wel zo makkelijk….. |
|
0 Comments | |
|
Post a Comment
IGN RSS Feeds